Urodzinowa wyprawa Kuby

Kuba obudził się w swoim pokoju w dniu szóstych urodzin. Przy łóżku czekała na niego tajemnicza mapa z napisem „Urodzinowa wyprawa”. Chłopiec usiadł przy łóżku i obejrzał narysowaną trasę urodzinowej wyprawy. — Na końcu trasy czeka największa niespodzianka! — przeczytał głośno podekscytowany chłopiec. Pierwsza strzałka wskazywała mu drogę prosto w stronę pachnącej kuchni.

Idąc za pierwszą strzałką, Kuba dotarł do kuchni pachnącej ciastem. Przy mapie czekała mała paczuszka z drożdżówką, przeznaczona właśnie dla niego. — Wskazówka musi być w środku, więc ją znajdę — powiedział Kuba. Obrócił paczuszkę w dłoniach i szukał palcami końców zaciśniętego supła. Potem pociągnął oba końce, ciekawy, co ukryto w małej paczuszce.

Kuba ciągnął oba końce, lecz supeł ścisnął paczuszkę w jego dłoniach. Przy każdym ruchu pilnował schowanej wskazówki i zaciskał swoją pętlę. — Nie wygrasz ze mną, supełku! — zawołał chłopiec, trzymając paczuszkę mocno. Zmienił chwyt i obejrzał supeł z każdej dostępnej strony. Przycisnął ją łokciem, a palce wsunął pod ciasną pętlę supła.

Przytrzymując paczuszkę łokciem, Kuba sam rozluźnił zaciśnięty supeł palcami. Paczuszka otworzyła się, a schowana wskazówka odsłoniła rysunek na mapie. Była to piłka uwięziona pod grubymi korzeniami starego kasztana. — Już wiem, dokąd pójdę! — oznajmił chłopiec, patrząc na rysunek piłki. Z paczuszką i mapą ruszył z kuchni ku podwórku za kolejną strzałką.

Z kuchni Kuba wybiegł z mapą na podwórko pod starym kasztanem. Między grubymi korzeniami zobaczył uwięzioną piłkę i czekającego młodszego chłopca. Młodszy chłopiec wskazał grube korzenie i poprosił go o pomoc. — Wyciągnę ją dla ciebie — obiecał Kuba, klękając przy starym kasztanie. Sięgnął obiema rękami między korzenie i mocno chwycił zgubioną piłkę.

Chłopiec ciągnął piłkę obiema rękami, nie puszczając jej ani trochę. Piłka wyślizgnęła się i wpadła pod grube korzenie starego kasztana. — Spróbuję z drugiej strony — powiedział Kuba do młodszego chłopca. Młodszy chłopiec czekał przy pniu i śledził każdy ruch Kuby. Solenizant obejrzał pień kasztana i wypatrzył przejście między grubymi korzeniami.

Kuba obiegł pień i przykucnął po drugiej stronie przy korzeniach kasztana. Jednym pchnięciem posłał piłkę prosto w ręce młodszego chłopca. — Mam ją, dziękuję! — zawołał młodszy chłopiec, ściskając odzyskaną piłkę. Na mapie Kuba dostrzegł drogę prowadzącą od podwórka do parku. Pomachał chłopcu i ruszył trasą zaznaczoną przez kolejną strzałkę.

Drogą od podwórka Kuba dotarł do parku nad stawem z mapą. Podmuch wyrwał mu ją z rąk i poniósł ku wodzie. — Moja mapa! — krzyknął Kuba, ruszając za nią wzdłuż brzegu stawu. Kaczki zakwakały i popłynęły obok mokrej mapy unoszonej na stawie. Kartka opadła na staw obok kaczek i zaczęła odpływać od brzegu.

Kuba biegł wzdłuż brzegu, a obok mapy pływały kaczki. Wyciągał rękę nad stawem, lecz woda oddzielała palce od niej. — Zaczekaj, mapo, dogonię cię! — wołał chłopiec, mijając kaczki ze stawu. Mokra mapa płynęła szybciej, niż chłopiec zdołał jej dosięgnąć ręką. Chłopiec biegł ku zatoczce, nie spuszczając płynącej mapy z oczu.

Chłopiec obiegł zatoczkę i stanął na jej trawiastym brzegu przy stawie. Łagodny prąd przybliżył mokrą mapę do wyciągniętych nad wodą rąk Kuby. — Mam cię! — zawołał Kuba, chwytając pofalowany brzeg wskazówki obiema rękami. Strząsnął wodę z mapy i sprawdził, czy strzałki pozostały widoczne. Po odzyskaniu mapy ruszył od stawu w stronę parkowej alei.

Od stawu Kuba wszedł na parkową aleję i spotkał kolegę. Wyjął z paczuszki drożdżówkę znalezioną przy pierwszej wskazówce w kuchni. — Podzielę się z tobą — powiedział Kuba, podając koledze połowę drożdżówki. Kolega przyjął połowę z uśmiechem, a obaj zjedli drożdżówkę przy mapie. Rozłożona przy nich mokra mapa wyschła na parkowej alei.

Na parkowej alei Kuba rozwinął wysuszoną mapę przed swoim kolegą. Ostatnia wskazówka ułożyła się na mapie w sześć kolorowych strzałek. — One prowadzą w stronę ogrodu — powiedział kolega Kuby, wskazując kierunek. Kuba złożył mapę i ruszył z alei za kolorowymi strzałkami.

Biegnąc z alei za strzałkami, Kuba wpadł do przygotowanego ogrodu. Tam przyjaciele i rodzina powitali go przy czekoladowym torcie. Na torcie migotało sześć świeczek, każda czekała na swojego solenizanta. — Niespodzianka dla ciebie! — zawołali bliscy, gdy chłopiec podszedł do tortu. Kuba zatrzymał się przy nich, zaskoczony widokiem tylu bliskich w ogrodzie.

Kuba nabrał powietrza i pochylił się nad czekoladowym tortem. — Zdmuchnę je jednym dmuchnięciem! — zapowiedział chłopiec, licząc sześć świeczek na torcie. Dmuchnął długo, a wszystkie sześć migoczących świeczek zgasło na torcie. Nad tortem uniosło się sześć srebrzystych smużek dymu po zgaszonych świeczkach. Przyjaciele i rodzina Kuby zaklaskali na widok zgaszonych świeczek.

Przyjaciele i rodzina wpisali życzenia na odwrocie urodzinowej mapy. Każdy zostawił Kubie kilka słów na pamiątkę wspólnych szóstych urodzin. Chłopiec podał pierwsze kawałki tortu młodszemu chłopcu i swojemu koledze. — Dziś każdy dostał coś dobrego — powiedział Kuba, dzieląc tort z bliskimi. Po przyjęciu zabrał pamiątkową mapę pełną życzeń i ruszył alejką.

Po przyjęciu Kuba wrócił alejką do swojego pokoju z pamiątkową mapą. Nad łóżkiem zawiesił pofalowaną pamiątkę pełną zapisanych życzeń od bliskich. Patrzył na jej ślady wody, strzałki i znajome słowa bliskich. Zrozumiał, że najlepszym prezentem byli bliscy, z którymi świętował urodziny. — To była wspaniała wyprawa — powiedział Kuba i posłał mapie szeroki uśmiech.